təkəsaqqal(lı)

təkəsaqqal(lı)
sif. Çənəsində az uzun seyrək saqqalı olan. <Nəcəfalı:> Arıq, gödək, təkəsaqqal bir kişi eyvana çıxdı. B. Bayramov.

Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti. 2009.

Игры ⚽ Нужно сделать НИР?

Look at other dictionaries:

  • saqqal — is. 1. Kişilərin üzündə və alt çənələrinin üstündə bitən tüklər. Uzun saqqal. Saqqal qoymaq. – <Məşədi İbad:> Hə. . . Çünki mən saqqalıma həna qoyuram, elə bildim ki, sən də saçına həna qoyursan. Ü. H.. <Musa:> Saqqal yalnız üzü örtən …   Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti

  • saqqal — (Kürdəmir) qarğıdalı saçağı. – Qardığalı:n saqqalın heyvan yap yaxşı ye:r …   Azərbaycan dilinin dialektoloji lüğəti

  • saç-saqqal — is. Başda, üzdə olan tüklər. Saç saqqalını vurdurmaq. – <Hüseyn:> Mən sizi 6 7 ay əvvəl bir kişi ilə bərabər gəzən görərdim. Onun yıpranmış vücudu, bozarmış saç saqqalı yaşının əllidən artıqlığını bildirirdi. S. H.. Saç saqqalında bir dənə… …   Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti

  • yekəsaqqal — sif. Saqqalı yekə olan. Yekəsaqqal kişi …   Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti

  • süpürgəsaqqal — 1. is. İrisaqqallı, qorxunc görkəmli, mövhumi vücud (uşaqları qorxutmaq üçün işlənir). Əsəd, xortdan deyil, süpürgəsaqqaldır, – deyə biri söylədi. B. T.. 2. sif. Sıxsaqqallı, irisaqqallı …   Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti

  • lihyə — ə. saqqal …   Klassik Azərbaycan ədəbiyyatında islənən ərəb və fars sözləri lüğəti

  • — 1. 1. sif. Qar, süd, tabaşir rəngli (qara əksi). Ağ saç. Ağ köpük. – Sona gülümsünüb, ağ əlləri ilə Bahadırın əlindən tutub çəkdi. N. N.. 2. sif. Təmiz, yazılmamış. Ağ kağız. Ağ dəftər. 3. is. Gözün buynuz təbəqəsində əmələ gələn ağımtıl ləkə… …   Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti

  • saqqallanmaq — f. Üzünü saqqal basmaq, üzünə saqqal çıxmaq …   Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti

  • saqqallı — sif. 1. Saqqalı olan, saqqal qoymuş, saqqal buraxmış. Saqqallı kişi. – Bu dərviş ucaboylu, arğaz, uzunsaçlı və saqqallıydı. A. D.. Dəmirovun belə saqqallı olmağı Məmmədcanın nə isə xoşuna gəldi. S. R.. 2. Saqqalı olan. Saqqallı keçi …   Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti

  • yun — is. 1. Bəzi məməli heyvanların dərisinin üstünü örtən tüklər. Yun qırxımı. Qoyunların yununu vaxtında qırxmaq. 2. Heyvandan (adətən qoyundan, dəvədən və s.) qırxılan belə tüklər. Qoyun yunu. Dəvə yunu. Keçinin yununu qırxmaq. Yun darağı. –… …   Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti

Share the article and excerpts

Direct link
Do a right-click on the link above
and select “Copy Link”